How History Affected Me
History has been merciful to me
by ignoring my existence
my street was never occupied
and most violence was domestic
I never really had to fight authorities
least not official ones, the bullies were inside.
Poetry Exercises VII
(haiku)
the bell rung at night
she abandoned her wine, dropped her pencil
rain darkened the concrete gallery
Poetry Exercises VI
Winter Song
Again, the cold November wind had swept its
little specks of brown and orange to us
heralding winter’s icy grid, turning green of tree and bush
back to autumn shade, sending all that summer blossom
in our heart had stirred back into the drafty spaces
of the house we had presumed abandoned for good.
Still numbed by warmth of days that seemed eternal
we breathed the air – already carrying next season’s seeds –
and danced to the rhythm that summoned us back home
throwing off the burden of a harvest that started last spring.
Poetry Exercises V
Postpartum
Now take for instance some drawers, empty them
And fill them up again with useless matter, promise them
Utility, and to love them with whatever forgotten intention
Will strike you again accidentally,
And forget everything once more – that is everything that paralyzes,
Switches on and off like sound, quickly or slowly
Dies away – forget this.
Revisit the spaces in your house,
Look into the nooks as you bend over dreaming.
Let the solitary eye run its cool course again.
Poetry Exercises IV
Valkenburg lake, October ‘98
An artificial lake at rush hour
water crashes against the wooden jetty
winter darkness coming
twenty meters from the shore
his shadow hovers.
As hurricane Mitch throws itself on Hondurans
and lightning scores an entire Congolese football team
– final result 1-1, opposing team unharmed –
provinces are flooded
Queen and notables flutter at farms dikes counties
topography;
flood in the Low Countries
sandbags at the door, but unlike you,
this control tower invited no storm of its own
just helicopters geese oystercatchers
small birds of prey and gliders
and one drowning surfer.
Poetry Exercises III
Hope, etc.
Her carefully placing a
winter carrot in her shoe.
Deciding 30% recurrence isn’t 70.
People in parks drawing in very small
notebooks.
Soft-spoken young woman
asking if she can zoom in to poetry
class next week as she’ll be in
Valencia, at her sister’s.
Solitary lilac saffron crocus in the
neglected part of your garden – cutting
three tiny bloodred pistils, drying
them on the stove.
Picture of Vladimir chasing butterflies
with his net
his chunky body, his bold head.
Checking out prices for a
membership at the athletics club for
after the operation, at sixty-three.
Still writing and reading poetry.
Hummingbird hawkmoth
– looked it up –
diligently sucking nectar
from the verbena flowers.
Single mum who choked up
when she read the last line of her
poem – it’s about her kids.
Selecting a new recipe the night
before and making a grocery list.
Watering the freshly planted seeds at
the end of the summer, when the
forecast said rain.
Poetry Exercises II
(two d i v e r g e n t poems, after listening to Captain Beefheart’s Hey Garland, I Dig Your Tweed Coat)
Give me back my heart
you loony
the hapless sprout from a
fairytale-clout
clobbered him from underneath a
spider’s house
the words of a God scented through
the thick curtain overthrown by
Jesus-deep nothingness
his belly ached like belly’s lead
torn smiling like a headmaster’s
stress-pain
she was a grandmaster in her
icy skull-laked naked
saviouress
people peopled jazzy chested
chess-games in the open sun
he barfed hairy seizures
fit open into a one-cloud mind
leave this holy mind of mine
he mimed
give me back my heart you fool
you loony
give me back my heart
you tune
Bill’s Apocalypse
The perfect mirror cracked
blossomed open into a thousand holograms
maybe more
burst tinkling constantly
transforming itself
like a swarm of
bumblebees in hot mid-day
while blue-collared black-and-white-eyed waiters
whined that there was no one there to pick up the pieces.
As the evening grew louder Bill checked out of his tomb
destroying six spiders and an ant with one giant step
he towed off the stone marked end of mankind
a child cried – a mouse leaped before its eyes
morning swooped in.
Poetry Exercises I
(pantoum: abcdbedfegfhgcha)
Night
The fridge again, with a rattling shake
ending the humming one-sided conversation
sends me back to the city’s distant quiet voice
in this too big bed, every dream gets overcrowded
Ending the humming one-sided conversation
I wake up paralysed
birds of prey were planning to ravish me
in this too big bed, every dream gets overcrowded
if only my funeral would be as well attended
I wake up paralysed
birds of prey were planning to ravish me
the morning paper slams through the door
if only my funeral would be as well attended
perhaps this night’s riddles will inform the day’s vertigo
The morning paper slams through the door
sends me back to the city’s distant quiet voice
perhaps this night’s riddles will inform the day’s vertigo
The fridge again, with a rattling shake.
Winnaar Nederland Vertaalt Vertaalwedstrijd
Mijn vertaling naar het Engels van het gedicht ‘Europa, 2022’ van Lieke Marsman heeft de Nederland Vertaalt Vertaalwedstrijd gewonnen. 131 inzendingen, dus ik ben trots.
Dit is mijn vertaling:
Europe, 2022
Fear without thoughts, the mind
like a pack mule
steps onto the scorched earth – nothing
now to contemplate.
Nothing but established facts.
Hope is an alchemist: it unseals
the densest stone. As from an egg: small
feathery packet, bloody still, unsightly.
The first resistance becomes the loudest protest.
A new world is possible.
En dit is het origineel:
Europa, 2022
Angst zonder gedachten, de geest
loopt als een pakezel
de verschroeide aarde op – niets
valt er te overpeinzen nu.
Voldongen feiten om ons heen.
Hoop is een alchemist: de dichtste steen
ontzegelt het. Als uit een ei: klein
verenpakketje, bebloed nog, onooglijk.
Het eerste verzet wordt het luidste protest.
Er is een nieuwe wereld mogelijk.
Gangsters
Op mijn elfde is ons gezin uit Den Haag gevlucht voor gangsters.
Mijn vader bouwde in de jaren zeventig een ketentje lampenwinkels op, waarvan de eerste zich aan de Hoefkade bevond. De Hoefkade stond destijds bekend als de slechtste straat in de Schilderswijk, die op zich weer als de slechtste wijk van Den Haag gold. Er waren dan ook constant allerlei problemen en in één jaar is er eens veertien keer ingebroken. Mijn vader werd dan ’s nachts gebeld door de politie als het weer zover was, waarna hij eropuit ging met een stuk hout en spijkers om de ingeslagen ruit af te dichten.
Op een dag kwam er vlak voor sluitingstijd een kerel binnen met een klassieke kous over zijn hoofd, die een pistool op mijn pa richtte en hem beval de dagopbrengst aan hem over te dragen. Mijn vader herkende hem ondanks de kous en kon zich nog net inhouden om te zeggen: “Laurent, wat maak je me nou?”, De overvaller was Laurent de Nie. Mijn vader kwam regelmatig thuis bij de familie De Nie om lampen op te hangen en dergelijke en ook Laurent kwam regelmatig in zijn lampenzaak, als klant.
De De Nie’s waren destijds een beruchte gangsterfamilie in Den Haag. Aan het hoofd van de familie stond een soort Ma Baker-achtige vrouw, die de wereld had gezegend met allerlei soorten gespuis. Zoon Daan bijvoorbeeld was al een keer dagenlang in het nieuws geweest terwijl hij een boerengezin ergens in Drenthe in gijzeling hield. Hij is uiteindelijk gepakt. Net als zijn broer, want nadat die ervandoor was gegaan met het geld kon mijn vader simpelweg zijn naam en vermoedelijke locatie doorgeven aan de politie.
Als kind vind je dit allemaal natuurlijk reuze spannend en ik heb er dan ook veel goede sier mee weten te maken op het schoolplein (waarbij helaas ook heftige discussies hoorden met jongetjes die beweerden dat hún vader de boef dat pistool wel uit zijn handen had geschopt).
Toen de zaak eenmaal voorkwam en Laurent werd veroordeeld tot een gevangenisstraf heeft hij niet alleen de rechter bedreigd, maar ook mijn vader. “Als ik vrij kom weet ik je te vinden, Struys.” Er verscheen opeens een afgesloten houten koffertje in huis, want mijn vader was schietlessen gaan nemen, zogenaamd voor de sport.
Niet lang daarna verhuisden we naar Leiderdorp. Pas veel later realiseerde ik me dat dat hierom was geweest en nog weer veel later gaven mijn ouders dat toe.
Ik weet niet wat er van de man is geworden en of hij nog leeft, dus in zekere zin zijn we nog steeds op de vlucht.